Córka mojego znajomego poszła do pierwszej klasy. Ponieważ jest ładną panienką, natychmiast znalazła sympatię w osobie przystojniaka Miłosza. – Kocham cię – wyznał jej Miłosz. – …no, dobra – odpowiedziała Karolina. Zupełnie inny Miłosz, syn mojego zupełnie innego kolegi, też poszedł do pierwszej klasy. Spotkał tam zupełnie inną dziewczynę, ale zareagował na jej urodę tak samo. – Kocham cię – powiedział. – …no, i co z tego? – odpowiedziała wybranka jego serca. Takie same zachwycenia, lecz reakcje, jak widać, krańcowo różne. Od łagodnej rezygnacji, zapowiadającej możliwą kontynuację, do obcesowej nonszalancji podszytej jednak pewną ciekawością z niewielkim dodatkiem interesowności.

Przeczytałem niedawno, że latoś obrodziły dostawczaki. Ponoć ok. 50 tysięcy tych roboczych koników ma w tym roku uzupełnić polską firmową, motoryzacyjną pulę. Pomyślałem sobie: …no, dobra. A zaraz potem: no, i co z tego? „No, dobra”, bo ten wzmożony ruch dostawczy świadczy o tzw. dalszym, dynamicznym rozwoju (tym razem kapitalizmu). A „no, i co z tego”, w moim konkretnym przypadku wynika z nieufirmienia mojej życiowej sytuacji. – Ale, ale, pomyślałem sobie. Czy rzeczywiście nowe samochody dostawcze marek wszelakich zupełnie mnie nie obchodzą? Fakt, że ich lawinowo narastająca luksusowość, wzrastający jakościowo farsz technologiczny, rezerwowany do tej pory dla samochodów osobowych, jakoś specjalnie nie robi na mnie wrażenia.

Ba! Ja tych dostawczaków prawie zupełnie nie dostrzegam. Zupełnie tak samo jak wtedy, gdy wyjeżdżałem na Zachód za tzw. komuny. Ja je dostrzegałem dopiero wtedy, gdy wracałem na ojczyzny łono! Kiedy patrzyłem na rodzimy krajobraz między Żukiem a Nysą, nakładał się nań powidok gnijącego kapitalizmu. To trochę tak jak z drogami. Dopiero przekraczając granicę, dopada nas komfortowe wspomnienie zachodniego luksusu. Dziś ta nasza kiepskodrogowa przestrzeń wypełniona jest pojazdami, które przestają być wyrzutem sumienia, jakim kiedyś bywał Range Rover wśród Tarpanów.

Inaczej mówiąc, samochody dostawcze nie dostarczają nam emocji porównywalnych z tymi samochodami, jakimi jeżdżą bogaci, choć nie zawsze piękni. One tworzą coś znacznie istotniejszego – obraz dobrze prowadzonej i bogatej firmy, rozwijającego się miasta i coraz bardziej zamożnego kraju. Dojechaliśmy bowiem do takich czasów, że możemy pewnych rzeczy nie dostrzegać, tak jak Niemcy czy Szwajcarzy nie widzą solidności swoich dróg. Bo normalność staje się bardzo szybko przezroczysta.

Może dlatego nie wpadłem w euforię, kiedy mój cioteczny szwagier kupił sobie nowego Volkswagena Caddy. Pomyślałem sobie: …kupił, no, dobra.